Jan Sebastan Bach: „Ich habe genug”

Jan Sebastian Bach (1748)

Jan Sebastian Bach (1748)

Będąc wybitnym organistą, Jan Sebastian Bach, korzystał z każdej okazji, aby przypisać temu instrumentowi rolę znacznie poważniejszą, aniżeli skromny akompaniament. W okresie od maja do listopada 1726 roku, powstało aż sześć kantat na basso continuo i organy, pośród których wyróżnia się dostojna Sinfonia BWV 146. Ten potężnie brzmiący opus o zagęszczonej fakturze, z trudem mieścił się w ciasnych ramach, narzuconych okolicznościową kompozycją. Odwieczny motyw walki człowieka z przeciwnościami losu, przybrał tu intensywny, posępny koloryt, jaki brytyjskie „Florilegium”, wydobywa z właściwą sobie szlachetnością, ujawniając wybitnie koncertowy rodowód dzieła. Pełniąc rolę swoistej uwertury, Sinfonia uroczyście wprowadza nas w obszar duchowych rozważań nad istotą śmierci, nieuchronnością przemijania, ludzką znikomością i ostatecznym wyzwoleniem.

Georges de La Tour - Sen Józefa

Georges de La Tour - Sen Józefa

Bodaj najpiękniejsze z Bachowskich wyznań, głęboko subiektywna, liryczna kantata „Ich habe genug„, przetrwała w kilku znacznie różniących się od siebie wersjach, które autor „Sztuki fugi” nieustannie rewidował. Przeznaczona na święto Ofiarowania Pańskiego została wykonana po raz pierwszy 2 lutego 1727 roku. W nagraniu, zrealizowanym pod szyldem Chanel Classics, słyszymy stosunkowo rzadko rejestrowaną wersję z 1731 roku na sopran solo i flet, którą w minionej dekadzie rozsławiła eteryczna Nancy Argenta. Poetycki tekst nieznanego pióra, stanowi wyznanie znużonego życiem Symeona, który ujrzawszy Jezusa w świątyni, poznaje, iż cel jego ziemskiej wędrówki został osiągnięty („Dobranoc świecie. Cieszę się, że umrę” – woła starzec).

Georges de La Tour - Starzy wieśniacy spożywający pokarm

Georges de La Tour - Starzy wieśniacy spożywający pokarm

Osobistej, poruszającej kontemplacji śmierci, towarzyszą idylliczne obrazy uśpionego Dzieciątka i autentyczna radość ze spotkania z Panem. Wina i odkupienie, grzech i przebaczenie, rozpacz i spełnienie – oto odwieczne dylematy, jakie wypełniają bolesną suplikację „Mein Herze schwimmt im Blut„, zaprezentowaną 12 sierpnia 1714 roku. Intensywny, subiektywny styl utworu, wyznacza uduchowiony tekst Georga Christiana Lehmsa, odwołujący się do ewangelicznej przypowieści o faryzeuszu i celniku. Na płycie umieszczono oryginalną, weimarską wersję tej kantaty, z obligatoryjną altówką i organami.

Georges de La Tour - Starzec

Georges de La Tour - Starzec

Holenderska śpiewaczka, Johanette Zomer, z ogromnym zaangażowaniem i kulturą stara się sprostać temu egzystencjalnemu universum. Szeroka skala ekspresji, dojrzałość, ciepło i głęboki timbre, jakimi promienieje głos artystki, sprawiają, iż ponadczasowe przesłanie Bacha, brzmi tu nader łagodnie i przekonująco, aczkolwiek nie są to anielskie sfery, w jakich obraca się Argenta czy Bostridge. Pomiędzy dramatycznymi wyznaniami Zomer, łagodnie rozpościera się wielobarwna, elegancka Suita koncertowa b-moll BWV 1067; ożywiony dialog instrumentów, czarujący i pełen wdzięku, stworzony wprost dla profesjonalistów z „Florilegium”. Pełniąc funkcję stancy, subtelnie rozgraniczającej emocjonalne wyznania kantat, wnosi ona prawdziwe wytchnienie, pozwalające na większą intensywność muzycznego doznania.

© Andrzej Osiński

Advertisements
Published in: on 5 marca 2009 at 11:52  Dodaj komentarz  

The URI to TrackBack this entry is: https://andrzejosinski.wordpress.com/2009/03/05/jan-sebastan-bach-ich-habe-genug/trackback/

%d blogerów lubi to: