Chorał starorzymski

"Chant de l'Eglise de Rome"

"Chant de l'Eglise de Rome"

Porównuję religię i sztukę do dwóch magicznych luster, w których widzę symboliczne odbicie wszystkich rzeczy świata, i z których zaczarowanych obrazów uczę się poznawać i pojmować prawdziwego ducha wszelkich rzeczy – rozważał Wilhelm Heinrich Wackenroder – Tam, gdzie się jednoczą, z ich połączonych strumieni powstaje najpiękniejsza rzeka życia”.

Misterium odwiecznej inkarnacji Wszechbytu składające się na meritum Jezusowego posłannictwa i stanowiące o transcendentnej istocie Jego mistycznej Nauki, ujęte cerebralnym rytem godzin i liturgicznych figur rozpiętych na czarownych skrzydłach bożonarodzeniowej nocy, jest zwierciadłem w jakim przegląda się nasza udręczona dusza, i w którym „ma miejsce pojednanie zewnętrznego z wewnętrznym” (Samuel Coleridge).

Wnętrze świątyni św. Pantalejmona w Nerezi

Wnętrze świątyni św. Pantalejmona w Nerezi

Jest też potokiem porywającym utrudzonego życiem w tęskne rewiry tkliwego błądzenia okolonego srebrzystymi wody i bieżącego chybko w tajemną toń nieskończoności. Tu już rozbrzmiewa czarowny a starożytny „cantus romanus”; eklezjastyczna rekolekcja o precyzyjnej inkrustacji, neumatycznej kompleksji i ekstatycznym uniesieniu – hymniczna, chropawa i rozwichrzona, legitymizująca i unifikująca ongiś autorytarną domenę Pepina Małego (754), a zdławiona przez jego sukcesorów pod prowansalskim nieboskłonem Awinionu (1277). (więcej…)

Reklamy
Published in: on 4 listopada 2010 at 13:48  Dodaj komentarz  

Marc Antoine Charpentier: Medytacje wielkopostne

Marc Antoine Charpentier: "Méditations pour le Carême"

Marc Antoine Charpentier: "Méditations pour le Carême"

Muzyka Charpentiera, podniosła, retoryczna i teatralna, obwieszcza Boskie universum obrazami, jakie poruszony słuchacz, uczestniczący w misterium, kontempluje, doznając transfiguracji, ukojenia i odpuszczenia win. Wprawdzie skromne petits motets na trzy głosy męskie (baryton, tenor, wysoki tenor haute-contre) i continuo, powielające uduchowioną i intymną stylistykę tenebrae, pozostają w cieniu majestatycznych kantat i oratoriów, jakie twórca Medei przeszczepił był na grunt francuski, jednak żarliwa Kontrreformacja, apelując do ludzkich serc i budząc skruchę w pokornych umysłach, ceniła je na równi z rozległymi ofertoriami.

Gustaw Moreau: Pieta

Gustaw Moreau: Pieta

W dobie Ludwika XIV Francja była areną ścierania się przeciwstawnych koncepcji i doktryn religijnych: od bractwa św. Ignacego Loyoli, poprzez jansenistów po gallikanizm dworu królewskiego. Muzyka, przekraczała subtelne sofizmaty, godząc rozbieżne opinie i nieustępliwość filozofów, apelując do sumień oraz podkreślając wagę chrześcijańskiej medytacji, dla której doniosły teologicznie czas Pasji, był nie do przecenienia. Siedemnastowieczni kompozytorzy sięgali do iluminujących wyjątków z Biblii, ważkich tekstów liturgicznych i współczesnej ars poetica, by w stancach dramatycznych, emocjonalnych i pozbawionych zbędnego dydaktyzmu, rozważać mękę Pana; tragedię, której nieszczęsny, ludzki wymiar odsłaniał się sam przez się. (więcej…)

Published in: on 4 listopada 2010 at 13:31  Dodaj komentarz