Purcell: Cease anxious world

Cease anxious world (okładka płyty)

Cease anxious world (okładka płyty)

Krwawa wojna domowa, kulminująca ścięciem Karola I Stewarta, prócz traumatycznych ekscesów natury społecznej, przyniosła rewoltę na gruncie angielskiej Melpomeny, która dotknięta purytańską prohibicją prezentacji w miejscach publicznych, wycofała się w zacisze kameralnych buduarów. Purcell, dojrzewający w dobie tej transformacji, był świadkiem zamierania historycznych gatunków muzycznych, takich jak improwizowana fantazja czy koncertujący consort viol, ustępujący pod naporem italskich arii oraz francuskich figur tanecznych.

Sztuka wokalna, zrewolucjonizowana przez przybyszów z włoskiego Południa, podążała w kierunku wysublimowanej sensualności, ujętej obfitą ornamentyką i żeglującej po niewiarygodnych rejestrach głosowych; precedensowy Traktat o kunszcie śpiewu (1677) pióra Pietra Reggio ustalił jej wysmakowane kanony, odżywiające brytyjską muzę na przestrzeni nadchodzących dekad.

Giovanni Antonio Canal: Warwick Castle

Giovanni Antonio Canal: Warwick Castle

Italskie kantaty, rozkoszujące gusta londyńskiej socjety, wywarły niebagatelny wpływ na finezyjną spuściznę twórcy Króla Artura, nie ustającego tak w składaniu hołdu bujnej przeszłości, jak i wypełnianiu zadań czasu mu współczesnego. Entuzjastyczny wobec importowanych wyznań, w których partie recytatywu pełniły rolę równie eminentną, co uduchowione arie, Purcell – wbrew arystokratycznym oczekiwaniom chlebodawców – nie zaprzestał sięgać do rozrzutnej tradycji ballady oraz wyspiarskiej pieśni stroficznej.

Giovanni Antonio Canal: The Old Horse Guards and Banqueting Hall w Londynie

Giovanni Antonio Canal: The Old Horse Guards and Banqueting Hall

Galijska formacja La Reveuse, zainaugurowana z woli teorbanisty Benjamina Perrota, który nie zaniedbując swojego instrumentu umiejętnie jej dyrektoruje, zanurza się w dyskretny świat szeptów i westchnień późnej doby Stuartów, posiłkując się intymnym i eterycznym sopranem Julie Hassler. Starannie wyselekcjonowany, wszechstronny program nagrania, skrzy klejnotami zaczerpniętymi ze znamienitych zbiorów (Orpheus Britannicus, The Theater of Music), które z dystynkcją wykwitają pośród enigmatycznych miniatur o proweniencji elżbietańskiej oraz klawesynowych impresji; ambiwalentna Sonata terza Gottfrieda Fingera (1660-1730) – morawskiego ucznia Heinricha Bibera – opublikowana anno domini 1688 i predestynowana jako komponent katolickiej liturgii, wieńczy to instrumentalno-wokalne soirrée.

Giovanni Antonio Canal: Tamiza i Londyn od strony Richmond House

Giovanni Antonio Canal: Tamiza i Londyn od strony Richmond House

La Reveuse, którego marzycielskie miano ewokuje rzewną skargę Marina Marais, z gracją porusza się po malarskim rostrum autora Dydony i Eneasza, rozsnuwając poetycki sztafaż dla wrażliwego monologu Hassler, zwiewnego, kruchego i niewinnego, aczkolwiek o nazbyt monochromatycznej palecie. Na czystej, ponadzmysłowej frazie skromnym cieniem kładzie się nadto ulotny francuski akcent wokalistki, którego obecność nakazuje zatęsknić za filigranowymi niuansami i zmysłowością Nancy Argenta, nie wspominając o anielskich koloraturach Emmy Kirkby. Ta efemeryczna skaza, nastręczająca się na skądinąd bezbłędnej kreacji, nakazuje wcielenie się w rolę krytyka nieco bardziej sceptycznego i przedłożenie oceny dychotomicznej, co – jak żywię nadzieję – admiratorzy mistrza Ód na cześć św. Cecylii będą łaskawi poddać absolucji.

© Andrzej Osiński

Advertisements
Published in: on 24 listopada 2011 at 9:45  Dodaj komentarz  

The URI to TrackBack this entry is: https://andrzejosinski.wordpress.com/2011/11/24/purcell-cease-anxious-world/trackback/

%d blogerów lubi to: