Tren udręczonego na nieobecność Boga

Max Klinger: Opuszczona

Max Klinger: Opuszczona

Tren udręczonego na nieobecność Boga

I. Prolog udręczonego:

„Jam jest mąż, który widział nieszczęście, rózgę Jego gniewu.
Prowadził mnie i wejść musiałem w ciemność, a nie na światło.
Przeciw mnie tylko się zwrócił, rękę swoją we mnie wymierza cały dzień.
Otoczył mnie murem i wyjść nie mogę, ciężkimi uczynił moje okowy.
A kiedy krzyczę i wołam ratunku, nie daje dostępu modlitwie mojej.” (Lm 3, 1-3, 7-8)

II. Udręczony żywi uzasadnione podejrzenie:

„Okryłeś się chmurą, aby nie przeszła modlitwa” (Lm 3,44)

Gustave Doré: Hipokryci

Gustave Doré: Hipokryci

III. Udręczony sili się na ekspozycję:

„Wy, wszyscy przechodzący drogą, zobaczcie, spójrzcie, czy jest boleść jak boleść moja, którą mi zadano, którą Pan mnie dotknął w dzień swego płomiennego gniewu?” (Lm 1,12)

IV. Lekcja pokory i retoryki:

„Wejrzyj, Panie, i zważ, czyś komu tak czynił?” (Lm 2,20)

V. Życzliwość widzów:

„Niechaj siedzi samotnie i milczy, bo On jarzmo na niego nałożył.
Niech ustami przywrze do prochu: może jest jeszcze nadzieja.
Niech nadstawi policzek uderzającemu, niech nasyci się wzgardą.
Albowiem Pan nie odrzuca na wieki.” (Lm 3, 28-31)

VI. Rada familijna:

„Głośno krzycz do Pana, niech płyną jak rzeka łzy dniem i nocą, nie daj sobie wytchnienia ani odpoczynku źrenicy twego oka.
Wstań, krzycz w nocy, u początku każdej straży, serce swoje wylewaj jak wodę przed obliczem Pana, podnieś ręce ku Niemu, proś o życie.” (Lm 2, 19-20)

VII. Żona:

„Twoi prorocy mieli dla ciebie widzenia próżne i złudne, i nie wyjawili twojej winy, aby odwrócić od ciebie wygnanie. Co tobie powiadali, było fałszem i przynętą.” (Lm 2,14)

Max Klinger: Filozof

Max Klinger: Filozof

VIII. Udręczony. Bezradny po uzyskaniu rad:

„Ty, Panie, zasiadasz na wieki, tron Twój z pokolenia na pokolenie.
Czemu zupełnie zapominasz o nas, opuszczasz nas na długie czasy?” (Lm 5, 19-20)

IX. Przewodnik duchowy:

„Pan wykonał, co zamierzył, spełnił słowo swoje, które wyrzekł w dniach dawnych, burzył bez litości i dał twemu wrogowi triumfować nad tobą, pozwolił, aby podniósł się róg twoich ciemięzców” (Lm 2,17)

X. Udręczony. Wyraźne oznaki braku przekonania:

„Czemu skarży się człowiek żyjący, mąż, który cierpi za grzechy swoje?” (Lm 3, 39)

XI. Siostra Joanna od Aniołów:

„Dobry jest Pan dla polegających na Nim, dla duszy, która Go szuka.
Dobrze jest oczekiwać milcząc zbawienia od Pana.
Dobrze jest, kiedy człowiek dźwiga jarzmo.” (Lm 3, 25-27)

Matka Joanna od Aniołów - scena z filmu

Matka Joanna od Aniołów – scena z filmu

XII. Konfesja udręczonego:

„Sprawiedliwy jest Pan, bo buntowałem się przeciw Jego słowu” (Lm 1,18)

XIII. Poddanie. Modlitwa końcowa:

„Daj, mi Panie, zapłatę wedle dzieła mych rąk” (Lm 3,64)

* * *

Tomasz Mann, ten piewca posłuszeństwa w sztuce, jaki w bohemie „Czarodziejskiej góry” sportretował był upadłą epokę, zgodną z jego „upodobaniami człowieka dojrzałego, który przestaje interesować się tym, co indywidualne i odrębne, a zaczyna zwracać się ku temu, co typowe, a więc mityczne”; dochodzi do wniosku, że każda istota tym bardziej jest ludzką, im skuteczniej potrafi się oderwać od świata. Kiedy po prostu jest w pełni chorą

© Andrzej Osiński

Advertisements
Published in: on 10 maja 2012 at 11:07  Dodaj komentarz  

The URI to TrackBack this entry is: https://andrzejosinski.wordpress.com/2012/05/10/tren-udreczonego-na-nieobecnosc-boga/trackback/

%d blogerów lubi to: