Jean Guitton. Analekta (II)

Luca Giordano: Upadek zbuntowanych aniołów

Luca Giordano: Upadek zbuntowanych aniołów

Pomieszanie pojęć stanowi symptom naszych czasów; jest czarną ospą medialnej współczesności. Te same słowa dzielą różny sens w ustach innych osób, te same frazy nie niosą ze sobą jednakowego znaczenia. A co najsmutniejsze, casus ów dotyka słowa najpoważniejsze, o wydźwięku uniwersalnym, takie jak miłość, dobro, pokój, wiara, wolność, i wreszcie człowiek. I jest to sytuacja bez wątpienia mniej klarowna od tej, kiedy każdy przemawia swoim własnym językiem.

***

Jeżeli za ostateczną i nieodwołalną prawdę, przyjmiemy humanizm ludzki a nie Boży, to owocem dialogu będzie rozluźnienie pryncypiów i rozwodnienie wszelkich prawd, tych najbogatszych i najwyższych, a w konsekwencji sprowadzenie ich do poziomu prawd najuboższych i najmniejszych, a z pewnością w ogóle nie sprecyzowanych.

***

Luca Giordano: Fineus i jego współtowarzysze zamienieni w kamień

Luca Giordano: Fineus i jego współtowarzysze zamienieni w kamień

Moralność chrześcijańska jest trudna, to fakt. Zmusza ona umysł i serce do unoszenia się coraz wyżej, do przytomności i czujności. Obniżenie lotów i wyparcie się ideału – oto, czego powinniśmy się rzeczywiście lękać.

***

Przepowiadanie będące monologiem już nie wystarcza. Ewangelia jest najwierniejszym raportem dialogu Boga.

***

Odrobina doświadczenia odwraca nas od tego, co istotne – nadmiar doświadczenia doprowadza nas do tego bez zwłoki.

***

Domenico Fetti: Portret filozofa

Domenico Fetti: Portret filozofa

To, co prawdziwe, należy podnieść do poziomu wyższej prawdy, pełnej prawdy, Absolutu.

To, co człowiecze, należy uczłowieczyć jeszcze bardziej, podnieść do sfery sacrum i milczenia.

***

Pełnia nie zawiera w sobie przeciwieństw – w pełni wszystko ze sobą harmonijnie współdziała.

***

Elegancja jest wyborem, a każdy świadomy wybór jest w gruncie rzeczy ubóstwem i wyrzeczeniem nadmiaru; jest perfekcyjnym ogołoceniem siebie.

Elegancja odrzuca pozór, aby utrzymać tylko prawdę.

***

Domenico Fetti: Przypowieść o zgubionej drachmie

Domenico Fetti: Przypowieść o zgubionej drachmie

Największym luksusem naszych czasów, gdzie wszystko zostało stłoczone, nagromadzone i ściśnięte do granic przyzwoitości, jest luksus pustej przestrzeni, przywilej wolnego miejsca, szeroki i niczym niezakłócony obszar. Brak zagęszczenia jest dziś prawdziwym zbytkiem.

***

Zmartwychwstanie, ów niewiarygodny akt w dziejach, nie jest powrotem do biegu życia, które choruje i niesie w sobie śmierć; jest to świadectwo bytu na innej płaszczyźnie, wyzwolenie z granic istnienia, niebywała eksplozja wolności.

***

Najbardziej charakterystycznym rysem piękna jest to, że nie pozwala się ono w ogóle zdefiniować.

***

Domenico Fetti: Tobiasz leczący swego ojca ze ślepoy

Domenico Fetti: Tobiasz leczący swego ojca ze ślepoy

Piękno to wnętrze człowieka w pełni, to harmonijna i najradośniejsza synteza jego niezbrukanej jaźni.

***

Obowiązkiem kapłana jest wyjść bez wahania do ludu, skoro lud zwleka, aby pójść do niego.

Jean Guitton: „Kapłan jest artystą, który wyrzekł się siebie”.

***

Domenico Fetti: Przypowieść o drzazdze i belce

Domenico Fetti: Przypowieść o drzazdze i belce

Współczesna sztuka wkroczyła w sferę chorobliwie nieludzką, weszła na drogi bliskie piekła.

Jean Guitton: „To już nie jest realizm ani nawet surrealizm; to poruszanie się na płaszczyźnie tego, co możliwe, ale możliwe chyba we śnie, a nieraz w koszmarnym śnie”.

Prawdziwa sztuka jest objawieniem transcendencji – tej właśnie transcendencji, której człowiek współczesny lęka się ze wszystkich sił.

***

Świat potrzebuje piękna po to, aby do reszty nie pogrążyć się w beznadziejności i chaosie.

***

Domenico Fetti: Ucieczka do Egiptu

Domenico Fetti: Ucieczka do Egiptu

Nawrócenie nie jest jednoznaczne z utratą części osobowości, z jakimś tragicznym wyrzeczeniem się życia. Nawrócenie stanowi tylko przeniesienie tej pozornie utraconej cząstki na wyższy poziom bytu, pogłębiony i oczyszczony z przeszkód.

***

Chrześcijanin nie może poprzestać na tym, co już osiągnął, nie wolno mu zadowolić się cnotą raz już zdobytą i niepewną.

Bycie chrześcijaninem rozciąga się w czasie; jest to egzystencja dynamiczna, dokonująca przewrotu w duszach i wzbudzająca świętych Boga. Jest to radosny zryw reformatorski, żagiew odwagi i zachwytu.

Błądzi wszelako ten, kto sądzi, że celem chrystianizmu jest ulepszanie świata materialnego i zmiennego, uniwersum podlegającego zniszczeniu przez czas.

Domenichino: Sybilla Kumańska

Domenichino: Sybilla Kumańska

Czyż nie jest paradoksem fakt, że im bliżej urzeczywistnienia są czysto materialne aspiracje człowieka, w tym mniejszym stopniu zaspokojone są jego istotne potrzeby życiowe?

***

Rozpacz wzbudza ateizm w stopniu o wiele bardziej niebezpiecznym, aniżeli ateizm – rozpacz.

***

Moje osobiste doświadczenie świata i człowieka, utkane jest z mistycyzmu i cierpienia. Nic dziwnego, że jestem skazany na brak sukcesów, ponieważ świat, który mnie otacza już dawno stracił słuch.

To szyderstwo współczesnych istot, które – jak twierdzą – wyznają tylko jedną filozofię: pozbawione skrupułów i bezwzględne rozkoszowanie się doczesnością, tak „niewłaściwie zainscenizowaną przez ową reżyserię na wysokościach”! (T. Mann).

***

Luca Giordano: Psyche i duchy niewidzialne

Luca Giordano: Psyche i duchy niewidzialne

Nawet ateizm posiada swoich bojowników, gotowych oddać życie sprawie.

Simone Weil: „Czystość to zdolność patrzenia nawet na brud”.

***

Każdy prawdziwy ideał nie tylko uwzniośla człowieka, lecz potęguje jego zwątpienie.

Joseph Joubert: „Jedynie mędrcy i święci są szczęśliwi. Ale święci są bardziej szczęśliwi niż mędrcy, ponieważ natura ludzka stworzona jest do świętości”.

***

Luca Giordano: Kuźnia Wulkana

Luca Giordano: Kuźnia Wulkana

Czuję, a zatem rozumiem.

***

Postępowanie Boga bywa zazwyczaj paradoksalne. Oto przygotowuje on człowieka do pewnego określonego typu życia, po czym zamyka go w warunkach zgoła odmiennych, a nawet sprzecznych z jego osobowością, jak gdyby żądał tego proces życia, i jak gdyby On sam pragnął uzyskać więcej od naszej natury.

Bóg czyni to, by nam uświadomić, że najważniejsze prawo Ewangelii tkwi w tym, iż posiadamy wyłącznie to, czego się jawnie wyrzekliśmy.

Należy utracić siebie i oddać się do granic absurdu, ale z ukrytą nadzieją, a właściwie to z absolutną pewnością, iż Bóg przywróci nam to stracone życie, ale na zgoła innej płaszczyźnie, i w innym świetle, że stanie się ono zasadą naszej osobowości, naszej wewnętrznej wrażliwości.

***

Luca Giordano: Zmartwychwstanie Pańskie

Luca Giordano: Zmartwychwstanie Pańskie

Bez Absolutu, którym tak lekko pogardzamy, nie moglibyśmy cieszyć się względnością, którą tak chętnie ubóstwiamy.

***

Jedynym rozwiązaniem niemożliwego dylematu, jest przerośnięcie siebie samego; jest nieuchronne pójście w górę.

***

Człowiek jest w stanie oddychać pełną piersią jedynie w klimacie spraw najwznioślejszych.

© Andrzej Osiński

Published in: on 1 Czerwiec 2012 at 11:08  Dodaj komentarz  
Tags:

The URI to TrackBack this entry is: https://andrzejosinski.wordpress.com/2012/06/01/jean-guitton-analekta-ii/trackback/

%d bloggers like this: